Stoppen

Stoppen met mijn best gelezen onderwerp is lastig, maar tegelijkertijd ook weer niet. Het is juist een hele makkelijke keuze.

Bijna vier jaar lang schreef ik over het leven van ons gezin, waarbij Finn (nu 15) op z’n elfde de diagnose type 1 diabetes kreeg. Het begon als een uitleg aan onze omgeving, het werd bewustwording, het werd een boek en het werd het meest gelezen wat ik ooit maakte. Als verteller weet je dan: dit is goud, blijven doen.

Maar dan. Dan komt steeds vaker de vraag in mijn hoofd: welk verhaal is nog van mij om te vertellen en welk verhaal is van hem om te bewaren? Finn is immers al 15.

De verteller in mij en de vader in mij willen niet meer hetzelfde.

De verteller ziet in elke hypo, elk schoolgesprek, elk etentje of elke vakantie een verhaal dat mensen moeten weten. De vader ziet een puber van vijftien die er niet mee te koop loopt en daar alle recht toe heeft. Onlangs sprak ik Finn er kort over, je weet hoe dat soort gesprekken met pubers gaan. Ik wist het toen zeker: de vader wint.

Ik zie het niet als een offer of iets dergelijks, eerder als een winst, het is de volgorde herstellen. Orde scheppen in iets wat zich niet laat ordenen. Helemaal nooit meer er over schrijven zeker niet, ik geloof dat bewustwording nog steeds nodig is. Maar vanaf nu, als ik iets schrijf, gaat het eerst langs de ballotagecommissie.

En gelukkig, verhalen…die liggen voor het oprapen en ik heb het mooiste beroep van de wereld, want dat wat ik opraap, daar mag ik de verhalen over maken.