Blogs

De generatie van onze ouders, geboren tussen pakweg '35 en '55, is de laatste die vrijwel volledig analoog heeft geleefd. Ze zijn nu tussen de 71 en 91 jaar oud. Vastleggen deden ze wel. Albums vol, dozen vol. Herinneringen werden vastgelegd met dia's, brieven in een schoenendoos. Vroeger hielden we van die 'dia-avonden': gordijnen dicht, projector aan. Nu klink ik oud, I know! Maar waar mij het nu even om gaat is, natuurlijk hoe kan het ook anders, de verhalen. Mijn kinderen

Stoppen met mijn best gelezen onderwerp is lastig, maar tegelijkertijd ook weer niet. Het is juist een hele makkelijke keuze. Bijna vier jaar lang schreef ik over het leven van ons gezin, waarbij Finn (nu 15) op z’n elfde de diagnose type 1 diabetes kreeg. Het begon als een uitleg aan onze omgeving, het werd bewustwording, het werd een boek en het werd het meest gelezen wat ik ooit maakte. Als verteller weet je dan: dit is goud, blijven doen. Maar dan. Dan komt steeds vaker d

“Jij bent een sociale vlinder, jij fladdert van het ene gesprek naar het andere.” Aldus dochterlief Lova (10) toen we aan tafel zaten te eten. Das toch prachtig. Ik moest er even over nadenken. Een sociale vlinder. Netwerken noemen ze in grote mensentaal ook wel ‘stakeholdermanagement’, ‘verbinding zoeken’ of ‘relatiebeheer’. Dat stoppen in hokjes, geven er ingewikkelde termen aan en maken er soms zelfs een doel op zich van. Toch? Maar een meisje van 10 kijkt daar dwars doorh