Nul mails, geen appjes en zeker geen foto's in de cloud

De generatie van onze ouders, geboren tussen pakweg '35 en '55, is de laatste die vrijwel volledig analoog heeft geleefd. Ze zijn nu tussen de 71 en 91 jaar oud.

Vastleggen deden ze wel. Albums vol, dozen vol. Herinneringen werden vastgelegd met dia's, brieven in een schoenendoos. Vroeger hielden we van die 'dia-avonden': gordijnen dicht, projector aan. Nu klink ik oud, I know! Maar waar mij het nu even om gaat is, natuurlijk hoe kan het ook anders, de verhalen. Mijn kinderen vragen echt niet aan mij: pap, vertel eens over vroeger. Het zijn niet de gesprekken die tijdens het avondeten plaatsvinden, omdat het misschien voelt als een afscheid of zo. Dat gebeurt dus niet door desinteresse. Terwijl, als je met wat oudere mensen spreekt en diezelfde vraag stelt, dan gebeurt er iets anders. Mensen gaan rechtop zitten. Het is allesbehalve een afscheidsvraag, maar wellicht wel de meest levende vraag die je iemand kunt stellen.

Los van die vraag die we elkaar meer zouden kunnen stellen, ongeacht leeftijd. Zo'n dia-avond, bakje chips erbij...telefoons ver weg. Wie doet er mee?