Verhalen verbinden

Woorden zijn krachtige dingen. Ze kunnen je vormen, je breken en soms, heel soms, bieden ze je een podium op de plek waar je ooit bijna van het toneel werd gestuurd.

Volgende week is het zover: dan is het niet alleen een jaar geleden dat mijn boek uitkwam, nee ik mag ook een lezing geven. 

En het lot, met een fijn gevoel voor ironie, heeft besloten dat dit moet plaatsvinden op Hogeschool Windesheim. De grond waar ik als student zo'n zes jaar rondliep, maar die ik ondertussen alweer twintig jaar geleden achter me liet.

Een plek vol herinneringen. Wie van de lezers kent gebouw D nog? Voor mij was dat dé plek waar het gebeurde. Maar het was ook de plek waar docenten rondliepen die het niet altijd in mij zagen zitten. Die me zelfs, met ongetwijfeld de beste bedoelingen, het advies gaven om misschien maar te stoppen met de opleiding.

Iets in mij geeft ze geen ongelijk. Ik was zoekende. Maar een ander, sterker deel dacht: 'wacht maar'. En nu, twintig jaar later, sta ik daar weer. Als spreker op het podium. See me now. Het is het levende bewijs, vooral voor mezelf, dat het tegenovergestelde ook waar kan zijn.

Maar vooral dat verhalen verbinden.