Reality vs. LinkedIn

Aangezien wij een beagle hebben, ging ik ‘aan’ toen ik dit plaatje zag, omdat de metafoor nogal, laten we zeggen, treffend is. 😏

Links: wat er gebeurt (ook bij ons thuis). Rechts: het verhaal dat we erover vertellen om indruk te maken op mensen die we niet kennen.

Als je dit leest en denkt ‘haha, grappig’, prima. Maar als je dit leest en een lichte steek van herkenning voelt (zoals ik), dan hebben we het ergens over.

Want dit is misschien wel de ziekte van corporate storytelling. We leren dat eerlijkheid niet ‘professioneel’ is. Dat we onze prestaties moeten overdrijven met holle termen om serieus genomen te worden.

Het resultaat? Een platform vol met honden die praten over ‘sock acquisition strategies’. Agree?

En we weten allemaal dat het bullshit is. De lezer weet het. De schrijver weet het. De beagle weet het zeker. Helemaal die van ons. 😂

Het is boeiender om het échte verhaal te vertellen. Ons huis is bezaaid met sokken, sloffen en slippers. Soms op de meest onlogische plekken. 

Dat is interessanter. Dat is geloofwaardiger. En het bespaart ons een hoop tijd die we kunnen gebruiken om onze sokken terug te vinden.