Lichtpuntjes

Ondertussen is het al weer vijf maanden geleden dat de boekpresentatie plaatsvond. En nu de vakantie voor mij achter de rug is, loop ik er weer dagelijks langs. Bij ons op kantoor. In de boekenkast tussen grote namen, dikke titels en strakke kaften. En dan zie ik hem staan. Mijn boek.

Klein van stuk. Maar voor mij groots in betekenis. Niet omdat het perfect is. Of omdat het ergens bovenuit steekt. Maar meer omdat ik graag impact wilde maken. 

Hoewel ik denk dat dit gelukt is, zit hem dat vooral in het verhaal dat ik heb kunnen delen. Begrijp me goed, ik had zeker niet verwacht dat we na een half jaar toe zouden zijn aan een tweede druk. Het gaat vooral over diabetes type 1. En als we het dan toch over cijfers hebben: iets meer dan honderdduizend mensen in Nederland hebben het. Dat is natuurlijk helemaal niet zo veel, dus dan is het ook logisch dat wanneer je er niet echt iets mee te maken hebt, je ook niet zit te wachten op een boek daarover. Of zoals Thom Schouten het mooi uitsprak: “Het is een slow-seller’.” En dat vind ik overigens dikke prima. 

Toch wil ik graag benadrukken dat het boek verder gaat dan koolhydraten, hypo’s of pompen. Het gaat over ‘schrikken, schakelen, over leren en loslaten’. Over blijven kijken naar wat wél kan. Over kleine momenten die je dragen. Over de kracht van verbinding, ook als het moeilijk is. Over hoe verhalen soms meer zijn dan enkel woorden. Ze zijn vaak een brug naar een ander. 

Over lichtpuntjes.

Uitgever Thom Schouten ontvangt het eerste exemplaar.

En soms vergeet ik ook zelf dat het boek er is. Tot iemand mij een berichtje stuurt en zegt: “Ik heb het gelezen. En het raakte me.” Dan weet ik weer waarom ik het schreef. Niet om groots te doen, maar om iets kleins groots te laten zijn. Een boek als lichtpuntje.

📖 Heb jij het al gelezen, of ken je iemand in je omgeving die het kan gebruiken? Bestel het dan vandaag nog: https://lnkd.in/emfB8xz2 

En weet dat elke euro naar onderzoek gaat. Of stuur me een berichtje, ik vertel je graag meer.